กำลังขับรถกลับบ้านหลังจากออกจากโรงหนัง
โทรกลับไปหาดิวเพราะเมื่อกี้มันโทรมา
"โหล มีรายยย"
"แกอัพไดให้หน่อย บล๊อคด้วย"
...............อีกแล้วนะ -*-
"เลือกเอาอย่างเดียวเว้ย" พยายามต่อรอง
"แค่ก็อปแปะเองแก นะอัพให้หน่อย" แนะรู้ไต๋
เหลือบมองนาฬิกา....3 ทุ่ม
"พวกแกเห็นฉันเป็นไรเนี่ย ไม่ใช่เซเว่น อีเลเว่น นะเว้ย"
ขำคะ มันขำ -*-
"แกก็อัพพรุ่งนี้ดิ"
"วันนี้วันอะไรละแก"
อะไรของมัน..... "วันศุกร์ที่ 23 กันยายน พ.ศ. สองพันห้าร้อยสี่สิบแปด"
"เพราะงั้นวันนี้ถึงต้องอัพไง"
อะไร มันทำไม??? ยังไม่เก็ท
อ้อออออ วันที่ 23 ว๊าย แอบลืม วันครบรอบ 1 ปี ไดอารี่มันนี่เอง
ก็เลยมายั่งจิ้มอยู่นี่ที่เวลา 3 ทุ่ม 45.....
เราเริ่มเขียนไดก่อนดิว 3 วัน คือวันที่ 20 กันยาของปีที่แล้ว ดิวมาโผล่ในไดเราประมาณวันที่ 4 หลังจากเราเริ่มเขียน เรียกว่าเป็นแฟนไดคนแรกเลยแหละ จากนั้นเราก็กลับไปเม้นต์ให้มันช่วงสิ้นเดือนกันยาปีที่แล้ว
ไดวันแรกของมันที่เราเข้าไปอ่านเป็นไดวันที่มันเพิ่งไปเที่ยวหระจายมาเมื่อคืนก่อนสมัยนั้นยังมีกิ๊กชื่อ พี่แบต
ตอนนั้นเลยวาดภาพผู้หญิงคนนี้ไว้ค่อนข้างน่ากลัว
ไปๆมาๆก็ได้รู้ว่าทำงานอยู่บริษัทเครือเดียวกัน และคนที่บริษัทเราคนนึงเคยเรียนที่เดียวกับมัน แล้วก็รู้จักมันด้วย เพื่อนบอกว่า "อ้อ ดิว นางแบบไฮโซ"
ตอนนั้นแบบ "ห๊ะ???"
คือยังไม่เคยเห็นหน้ากัน ภาพของดิวเลยผสมกันระหว่าง สาวเที่ยวมีกิ๊ก+นางแบบไฮโซ น่ากลัวกว่าเดิม -*-
จากนั้นก็มีเรื่องโลกกลมแบบแปลกๆ คือไปศูนย์กีฬาวันเดียวกัน แล้วกลับมาอัพไดเรื่องคล้ายๆกัน แล้วก็มาคุยเอ็มกัน แล้วเทียบเวลาดู รู้สึกว่าจะเดินสวนกันโดยไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร
ทำให้นึกถึงหนังเกาหลีเรื่องนึงขึ้นมา -*-
จากนั้นก็เม้นต์กันไป เม้นต์กันมา คุยเอ็ม คุยโทรศัพท์ นัดเจอ เป็นไปตามสเต็ป
จริงๆนัดกันหลายรอบมาก แต่ล่มตลอด สุดท้ายก็เจอเอาตอนต้นเดือนมีนาคม หลังจากรู้จักกันผ่านตัวหนังสือมาครึ่งปี
เป็นครั้งแรกที่นัดเพื่อนที่รู้จักในโลกไซเบอร์
*****
สำหรับคนโลว์เทคโคตรๆอย่างเราแล้ว ดิวเป็นคนที่เหมือนย้อนเวลามาจากโลกอนาคต มันเป็นคนอธิบายให้เราฟังว่า blue tooth คืออะไร (กรุณาอย่าแอบขำคะ -*- )
เพื่อนต้องช่วยเพื่อนเสมอ ตอนที่เราไปแอบปิ๊งหนุ่มในบริษัท แต่เค้าดันชิงลาออกหนีเราไปก่อน ก็ได้มัน ไปแฮ๊คข้อมูลมาจากไหนไม่รู้ ได้มาทั้งที่อยู่ เบอร์โทศัพท์ และเอ็มเอสเอ็น
สุดยอดดดดด แต่ได้ข่าวดอกรักก้ไม่บาน เพราะแง่งไม่เคยออนเอ็ม และกุไม่กล้าโทรไป -*-
อีกทีตอนที่เราซื้อมือถือฉัมฉุงมาใหม่ๆ แล้วไม่มีปัญญาเอารูปที่ถ่ายออกจากเครื่องก็ได้มันซึ่งนอกจากจะทำให้จนสำเร็จในดาบเดียวแล้ว ชียังห่วงถึงอนาคตอันน่าเวทนาด้วยว่า เราจะสามารถกลับไปทำเองที่บ้านได้อย่างไร
ขีเลยจัดทำคัมภีร์หนา 32 หน้าไว้ให้ บอกวิธีทำอย่างละเอียดคิดตามจริงเป็นวินาที
ไฉไลมากๆ
มาอีกเรื่องตอนที่เรามาเห็นนาฬิกาดอกไม้ในไดมันแล้วชอบมั่กๆๆๆ อยากได้ๆๆๆๆ ทิ้งเม้นต์ไว้ว่า "เอาม่าง เอาม่าง" เช้าตื่นมาอีกวัน ไดกุมีนาฬิกา 3 อัน เลือกเอาเลยจ้ะ -*-
จากนั้นก็มีวันที่เราเข้าไดตัวเองไม่ได้ เพราะมันบอกว่ารหัสผ่านไม่ถูกต้อง ซึ่งวันนั้นคือวันที่ 20 วันที่ไดเราครบรอบ 1 ขวบอะจ้ะ
เข้าไม่ได้ได้ไงเล่า อยากจะคลั่งตาย
ก็ไปคร่ำครวญกะมัน บอกว่า "กุญแจหายเข้าบ้านไม่ได้"
แล้วมันก็ช่วย.....
ก็กะแล้วว่ามันต้องช่วยได้ถึงได้วิ่งโร่ไปหามัน 555
ซึ่งจริงๆแล้ววีรกรรมครั้งนี้ไม่ได้ง่ายอย่างที่คิดเท่าไร
เราคุยเอ็มกะดิวหน้านึง ดิวคุยกะดีเจแซนด์หน้านึง ดีเจแซนด์คุยกะฮันท์อีกหน้านึง
เราพิมม์ "แกเข้าไดไม่ได้ กดตรงลืมรหัสผ่านก็ไม่ได้ ช่วยด้วยยยย"
ข้อความถูกส่งเป็นทอดๆ
เรา>ดิว>ดีเจแซนด์>ฮันท์
ข้อความตอบกลับหลังจากนั้นครึ่งชั่วโมง
เรา<ดิว<ดีเจแซนด์<ฮันท์
"ลิ้งค์หลุดกำลังแก้อยู่"
สุดท้ายเข้าบ้านได้ที่เวลาบ่าย 2 ขอบคุณสวรรค์ และทุกคนที่เกี่ยวข้อง
*****
ดิวเป็นคนเก่งมากๆ ไม่กี่คนที่เรารู้จัก แถมมันยังเป็นคนไม่ท้อถอยต่ออุปสรรคอีกด้วย พวกบ้าจะทำอะไรต้องทำให้ได้นั่นแหละ ซึ่งคนที่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ และปลงต่อโชคชะตาอย่างเราเสมอก็มักจะมองมันและคิดว่า "เมิงเอาแรงมาจากไหน?"
จากวันนี้ของปีที่แล้วจนถึงตอนนี้เราก็รู้จักกันมาได้ 1 ปีแล้ว เร็วจริงๆ
เราเฝ้ามองมันระหกระเหินเปลี่ยนที่ทำงานจากที่หนึ่งไปสู่อีกทีหนึ่งตลอดเวลา ซึ่งถ้าเราต้องทำอย่างงั้นเราคงเป็นโรคประสาทตายไปแล้ว
จากที่โคตรไกลก็กลายมาเป็นทำงานอยู่ใต้จมูกกันเลย ตอนนี้เลยเจอกันบ่อยๆ
ก็หวังว่าจะอยู่ช่วยเหลือกันไปเรื่อยๆ เพราะฉันคงไม่ยอมเรียนรู้อะไรง่ายๆหรอกแก 5555
แต้งกิ้วมากๆเลยอะ จุ๊บๆ
ได้ข่าวติดข้าวแกหลายมื้อมากๆ เอาเป็นก๊วยเตี๋ยวมื้อกลางวันแถวที่ทำงานละกัน ถูกดี กรั่กๆ
happy birthday dewie 1 ขวบแล้นนนนนนน
*จะเขียนอะไรอีกไม่รู้ มันโผล่มาแว๊บ แล้วหายเกลี้ยง -*-
